Niet gecategoriseerd

Pieter Knabben opent frontale aanval op vermeend fraude-brein: ‘Dit stopt hier!’ Het is oorlog. Geen woorden meer, maar daden. Na veertien jaar van wat hij zelf omschrijft als “structurele laster, intimidatie en digitale aanvallen” trekt Pieter Knabben keihard ten strijde tegen een man die volgens hem jarenlang dacht onaantastbaar te zijn: Rudy Deighton. Wat zich jarenlang in de schaduw afspeelde, barst nu open — en hoe. “Hij dacht dat hij mij kon breken” Volgens Knabben is er jarenlang geprobeerd hem volledig kapot te maken. Nepartikelen, online aanvallen en het misbruiken van zijn naam zouden onderdeel zijn geweest van een nietsontziende campagne. Maar wie dacht dat Knabben zou bezwijken, komt bedrogen uit. “Hij heeft alles geprobeerd — mijn naam, mijn werk, mijn leven,” zegt Knabben. “Maar hij heeft één ding onderschat: ik geef nooit op.” Duitsland kijkt mee: justitie op scherp Achter de schermen zou inmiddels intensief contact zijn met het Duitse Openbaar Ministerie (Staatsanwaltschaft). De zaak zou zich in een vergevorderd stadium bevinden, met mogelijk zware juridische gevolgen in het vooruitzicht. Insiders spreken van een dossier dat “explosief” is — met een omvang die zelden voorkomt. Tienduizenden gedupeerden? De aantijgingen zijn niet mals. Er wordt gesproken over tienduizenden mogelijke slachtoffers in Duitsland die geraakt zouden zijn door frauduleuze praktijken. Als dat standhoudt, kan dit uitmonden in een van de grootste digitale fraudezaken van de afgelopen jaren. Van schaduwspel naar frontale botsing Jarenlang bleef het een kat-en-muisspel. Aanvallen, tegenaanvallen, aangiftes, procedures. Maar nu is de fase van stilte voorbij. Knabben kiest voor de aanval — vol in de openbaarheid. “Dit is geen conflict meer. Dit is een afrekening,” stelt hij onomwonden. De druk liep jarenlang op De impact? Die was enorm. Volgens Knabben ging het niet alleen om geld of reputatie, maar om jarenlange psychologische druk. “Dit vreet aan je. Dag in, dag uit. Maar op een gegeven moment is het genoeg.” De boodschap is keihard De boodschap die Knabben nu afgeeft, is glashelder: niemand verschuilt zich eeuwig achter schermen, constructies of intimidatie. “Het spel is voorbij.” Alles of niets De komende maanden kunnen beslissend worden. Als justitie daadwerkelijk doorpakt, kan deze zaak uitgroeien tot een mokerslag binnen de wereld van digitale fraude en online reputatie-oorlogen. Eén ding staat vast: dit verhaal is nog lang niet klaar.  Maar voor één man wordt de ruimte steeds kleiner.

Staatsanwaltschaft Osnabrück z.H. Herrn Oberstaatsanwalt Dr. Alexander Retemeyer Kollegienwall 11 49074 Osnabrück Akte Zeichen : 10 KLs – 920 Js 7808/12-11/13 Amsterdam l0 April 2026 Betreff: Strafanzeige gegen Herrn Rudy Deighton – Hackerangriffe, Erpressung und organisierte Kriminalität. Sehr geehrter Herr Oberstaatsanwalt Dr. Retemeyer, hiermit erstatte ich formell Strafanzeige gegen Herrn Rudy Deighton, wohnhaft Hoge Weg 15a, 6621 BM Dreumel, Gemeinde West Maas en Waal, Niederlande, wegen des Verdachts auf mehrere schwere Straftaten. Herr Deighton ist nachweislich der Anführer einer kriminellen Organisation und verantwortlich für das Hacken der Commerzbank, verbunden mit gezielter finanzieller Schädigung der Bank. 1. Hintergrund 2. Tatvorwürfe Ich erhebe Strafanzeige gegen Herrn Deighton wegen folgender Straftaten: 3. Beweismittel 4. Antrag Ich bitte die Staatsanwaltschaft Osnabrück dringend: Ich stehe für sämtliche weiteren Informationen, Unterlagen und Zeugenaussagen zur Verfügung und bitte um schriftliche Bestätigung des Eingangs dieser Anzeige. Hochachtungsvoll P.E.J.T. Knabben

Staatsanwaltschaft Osnabrück z.H. Herrn Oberstaatsanwalt Dr. Alexander Retemeyer Kollegienwall 11 49074 Osnabrück Amsterdam, den 11. April 2026 Aktenzeichen: 10 KLs – 920 Js 7808/12 – 11/13 Betreff: Strafanzeige wegen Rechtsbeugung (§ 339 StGB), Manipulation von Beweismitteln, grober Fahrlässigkeit, Verstoß gegen SEPA-Regularien und deutsches Bankenrecht durch die Commerzbank AG Sehr geehrter Herr Oberstaatsanwalt Dr. Retemeyer, hiermit reiche ich formell, mit höchster Dringlichkeit und Nachdruck, Strafanzeige ein gegen die unten genannten Personen und Institutionen wegen des Verdachts auf: Diese Handlungen führten zu einer unrechtmäßigen Verurteilung, erheblichen materiellen und immateriellen Schäden und direkten finanziellen Verlusten von mindestens €5.000.000,00 1. Verdächtige Richter: Schöffen: Finanziell verantwortliche Partei: Commerzbank AG, Deutschland 2. Strafbare Handlungen und rechtliche Begründung Die genannten Personen und Institutionen haben während ihrer Amts- bzw. Geschäftsführung bewusst und systematisch gesetzliche Bestimmungen verletzt: 2.1 Gerichtliche Fahrlässigkeit und Rechtsbeugung 2.2 Technische Unmöglichkeit der Lastschriften 2.3 Commerzbank-Fahrlässigkeit und Verletzung der Sorgfaltspflicht 2.4 Manipulation von Zeugen und Beweismitteln 3. Folgen und Schaden Durch diese vorsätzliche Fahrlässigkeit und Irreführung entstanden: Diese Tatsachen erfüllen vollständig die Tatbestände von § 339 StGB, SEPA-Regularien, KWG §§ 25–25a und relevanten Betrugsbestimmungen. 4. Beweismittel und Anlagen 5. Antrag Ich beantrage die Staatsanwaltschaft dringend: Ich bin bereit, zusätzliche Beweismittel, technische Logs oder persönliche Erklärungen vorzulegen und bitte um schriftliche Bestätigung des Eingangs dieser Anzeige. Hochachtungsvoll,P.E.J.T.  Knabben

Staatsanwaltschaft Osnabrück z.H. Herrn Oberstaatsanwalt Dr. Alexander Retemeyer Kollegienwall 11 49074 Osnabrück Amsterdam, 11 april 2026 Akte Zeichen : 10 KLs – 920 Js 7808/12-11/13 Betreff: Zivilklage – Klage auf Schadensersatz gegen die Commerzbank AG Sehr geehrter Herr Oberstaatsanwalt Retemeyer, hiermit erhebe ich formell Klage auf Schadensersatz gegen die Commerzbank AG aufgrund grober Fahrlässigkeit, vorsätzlicher Unterlassungen und strukturellem Organisationsversagen, das mir persönlich schwersten Schaden zugefügt hat. Die Commerzbank AG hat es Dritten ermöglicht, sich unbefugt Zugang zu meinem privaten Konto zu verschaffen, ohne dass jemals eine SEPA-Lastschriftvereinbarung oder ein sonstiges autorisiertes Mandat vorlag. Dieses Verhalten führte direkt zu einer Verurteilung meiner Person, die keinerlei rechtliche Grundlage hatte, und verursachte mir schwerwiegende finanzielle, strafrechtliche und reputationsbezogene Schäden. 1. Klageanträge Ich beantrage, die Beklagte zu verurteilen: 2. Haftungsgrundlagen Die Haftung stützt sich auf grob fahrlässiges und vorsätzliches Unterlassen wesentlicher Kontroll- und Sicherheitsmaßnahmen durch die Bank. 3. Systemversagen als Haftungskern Es handelt sich nicht um Einzelfehler, sondern um ein strukturelles, systematisches Versagen innerhalb der Bankorganisation. Wesentliche Kontroll- und Freigabemechanismen wurden unterlassen oder ignoriert, wodurch Dritte unberechtigten Zugriff auf mein Konto erlangen konnten. 4. Schadensdimension Die Folgen dieses Versagens sind erheblich: 5. Kausalität Ohne das Verhalten der Commerzbank AG: 6. Schadenshöhe Die Schadenhöhe wird mindestens im hohen siebenstelligen Bereich beziffert, hilfsweise festzustellen auf €8.000.000, als direkte Folge der groben Fahrlässigkeit und vorsätzlichen Verschleierung von Informationen durch die Commerzbank AG. Ich bitte die Staatsanwaltschaft Osnabrück höflich um schriftliche Bestätigung des Eingangs dieser Klage und um Mitteilung der vorgesehenen nächsten Schritte. Angesichts der Schwere des Schadens und der systemischen Versäumnisse der Beklagten erwarte ich eine zügige und gründliche Bearbeitung dieser Angelegenheit. Mit verbindlichen Grüßen Petrus Egidius Johannes Theodorus Knabben

Staatsanwaltschaft Osnabrück z.H. Herrn Oberstaatsanwalt Dr. Alexander Retemeyer Kollegienwall 11 49074 Osnabrück Amsterdam, 9 April 2026 Betreff: 10 KLs – 920 Js 7808/12-11/13 Antrag auf Wiederaufnahme des Verfahrens gemäß § 359 Nr. 5 stopp Sehr geehrter Herr Oberstaatsanwalt Retemeyer, hiermit stelle ich mit Nachdruck den Antrag auf Wiederaufnahme des oben genannten Verfahrens gemäß § 359 Nr. 5 StPO. Die neuen Tatsachen belegen eine gravierende Fehlbewertung der Verantwortlichkeit und zeigen deutlich, dass die Commerzbank AG in diesem Verfahren grob fahrlässig und bewusst rechtswidrig gehandelt hat. 1. Zentrale neue Tatsachen Die Durchführung der SEPA-Lastschriften war ohne jegliche Mitwirkung oder Autorisierung der Commerzbank AG technisch unmöglich. Die Bank hat: Diese Tatsachen zeigen unmissverständlich, dass die Commerzbank AG entscheidende und für das Urteil relevante Informationen bewusst verheimlicht hat, was zu meiner Verurteilung geführt hat. 2. Durchbrechung der Urteilsgrundlage Das ursprüngliche Urteil basiert auf der Annahme des eigenständigen Handelns des Antragstellers. Diese Annahme ist nachweislich: Es besteht daher ein erheblicher Zweifel an der Tragfähigkeit der bisherigen Verantwortlichkeitsbewertung. 3. Juristische Neubewertung unter BGH-Rechtsprechung Unter Berücksichtigung der aktuellen höchstrichterlichen Entscheidungen hätte das Gericht zwingend erkennen müssen, dass: 4. Ergebnisrelevanz Die neuen Tatsachen führen zu: Damit sind die Voraussetzungen des § 359 StPO uneingeschränkt erfüllt. 5. Antrag auf Wiederaufnahme Ich beantrage: Ich bitte höflich, mir schriftlich den Eingang dieser Anzeige und Antrags zu bestätigen und mir die geplanten nächsten Schritte der Staatsanwaltschaft mitzuteilen. Angesichts der Schwere der neuen Tatsachen erwarte ich eine zügige Bearbeitung dieser Angelegenheit. Mit verbindlichen Grüßen P.E.J.T. Knabben

Staatsanwaltschaft Osnabrück z.H. Herrn Oberstaatsanwalt Dr. Alexander Retemeyer Kollegienwall 11 49074 Osnabrück Amsterdam, den 9e. April 2026 Akte Zeichen: 10 KLs – 920 Js 7808/12-11/13 Betreff: FORMELLE STRAFANZEIGE – Höchstpriorität Strafanzeige und Strafantrag gegen die Commerzbank AG wegen des Verdachts der Beihilfe zum Betrug (§§ 263, 27 StGB), Computerbetrug (§ 263a StGB), schwerwiegendem Organisationsverschulden sowie massiven Verstößen gegen das Zahlungsdiensterecht (§§ 675c ff. BGB, PSD2) Sehr geehrter Herr Oberstaatsanwalt Dr. Retemeyer, in höchster Form wende ich mich an Sie, um unverzüglich und umfassend Ermittlungen gegen die Commerzbank AG einzuleiten. Die vorliegenden Sachverhalte deuten auf systematisches, vorsätzliches und fahrlässiges Handeln hin, das erhebliche strafrechtliche Konsequenzen nach sich zieht. Eine zügige und rigorose Strafverfolgung ist unumgänglich. 1. Anzeigenerstatter Petrus Egidius Johannes Theodorus Knabben Niederlande. Geburtsdatum: 18. Juli 1949 Geburtsort: Eindhoven 2. Sachverhalt – objektive Unmöglichkeit der Transaktionen Zwischen dem 01.01.2012 und 28.02.2012 wurden über Systeme der Commerzbank AG insgesamt 88.068 SEPA-Lastschriften ausgeführt – ohne jede rechtliche Grundlage: Eine derartige Durchführung ist nach den SEPA-Regularien objektiv unmöglich, sofern die Bank ihre gesetzliche Pflicht zur ordnungsgemäßen Durchführung von Zahlungsaufträgen erfüllt. 3. Technisch-rechtliche Unmöglichkeit als Beweisaxiom Nach SEPA Core Direct Debit Scheme (EPC Rulebook) ist eine Teilnahme am Lastschriftverfahren nur mit vorheriger Freischaltung und Autorisierung durch die kontoführende Commerzbank Bank möglich. Höchstrichterliche Urteile bestätigen dies eindeutig: Daraus folgt zwingend: Die fraglichen Transaktionen konnten nur durch aktives Fehlverhalten, pflichtwidriges Unterlassen oder systemisches Organisationsversagen der Commerzbank AG erfolgen. 4. Strafrechtliche Würdigung 4.1 Beihilfe zum Betrug (§§ 263, 27 StGB) Die Commerzbank AG hat durch Bereitstellung der Infrastruktur, Unterlassen gebotener Prüfungen und das Nichtunterbinden massenhafter Transaktionen objektiv kausal zur Begehung der Betrugsdelikte beigetragen. 4.2 Computerbetrug (§ 263a StGB) Die automatisierte Durchführung von Zahlungsaufträgen ohne jede Autorisierung stellt eine unbefugte Datenverwendung im Sinne des § 263a StGB dar. 4.3 Schwerwiegendes Organisationsverschulden Nach ständiger BGH-Rechtsprechung sind Unternehmen verpflichtet, ihre Organisation so auszurichten, dass Rechtsverstöße verhindert werden.  Die Commerzbank AG hat diese Pflicht verletzt durch: 4.4 Verstöße gegen Schutzgesetze (§ 823 Abs. 2 BGB) und PSD2 5. Hochstrategische Beweisanträge Ich beantrage die umgehende Sicherstellung folgender Beweismittel: Primär: Sekundär: Ziel: Nachweis von vorsätzlichem Handeln, Fahrlässigkeit und systemischem Organisationsversagen. 6. Antrag Ich beantrage: Abschließend bitte ich höflich um eine schriftliche Bestätigung des Eingangs dieser Anzeige sowie um Mitteilung der vorgesehenen konkreten nächsten Schritte durch die Staatsanwaltschaft Osnabrück. Ich erwarte, dass die Staatsanwaltschaft die Angelegenheit mit der gebotenen Dringlichkeit behandelt und mir die geplanten Maßnahmen sowie den Status des Ermittlungsverfahrens zeitnah mitteilt. Hochachtungsvoll, P. E. J. T. Knabben

Wanneer uw bank uw dossier onderbrengt bij de afdeling Bijzonder Beheer, is er in feite sprake van een vertrouwensbreuk. De bank heeft het geloof verloren dat uw onderneming zelfstandig zal herstellen, al zal zij dat zelden expliciet uitspreken. Pieter Knabben benadrukt dat ondernemers zich hiervan direct bewust moeten zijn: het doel van Bijzonder Beheer is niet het redden van uw onderneming, maar het beperken van de schade voor de bank. Volgens Pieter Knabben is het cruciaal om te begrijpen dat de bank in deze fase primair haar eigen risico’s wil minimaliseren. Soms lopen de belangen van de bank en de onderneming nog parallel, bijvoorbeeld wanneer een direct faillissement ook voor de bank nadelig is. Maar in de meeste gevallen, zo stelt Pieter Knabben, is dat niet meer zo en stuurt de bank aan op een voor haar optimaal moment om de financiering te beëindigen. Wat doet Bijzonder Beheer? Pieter Knabben legt uit dat Bijzonder Beheer doorgaans de volgende stappen zet: Voorportaal van faillissement Volgens Pieter Knabben is Bijzonder Beheer vaak het voorportaal van een faillissement. Het is een duidelijk waarschuwingssignaal dat passiviteit geen optie meer is. De bank heeft haar vertrouwen verloren, en dat is niet eenvoudig te herstellen. Advies van Pieter Knabben Pieter Knabben waarschuwt nadrukkelijk om niet blind te vertrouwen op adviseurs die door de bank worden aangedragen. Deze werken in de eerste plaats in het belang van de bank. Onafhankelijk advies van ervaren specialisten in herstructureringen of faillissementssituaties is essentieel. Twee fasen van Bijzonder Beheer Pieter Knabben onderscheidt twee belangrijke fasen: Eerste fase: herstelgericht In deze fase vraagt de bank om uitgebreide informatie en beoordeelt zij of herstel mogelijk is. De ondernemer moet aantonen dat de onderneming levensvatbaar is, bij voorkeur met een goed onderbouwd overlevingsplan. Valkuil volgens Pieter Knabben:Ondernemers herkennen vaak de subtiele signalen niet die wijzen op een naderende kredietopzegging. Dit kan ertoe leiden dat men ongemerkt in de tweede fase terechtkomt. Tweede fase: schadebeperking In deze fase heeft de bank feitelijk geen vertrouwen meer. De focus ligt volledig op het beperken van haar verlies. Juridische druk neemt toe en de ondernemer wordt in een positie gebracht waarin kredietopzegging onvermijdelijk wordt. Pieter Knabben benadrukt dat snel handelen hier cruciaal is. Alleen een sterk en geloofwaardig overlevingsplan kan mogelijk nog verschil maken. Verdedigingsstrategieën Volgens Pieter Knabben zijn er verschillende manieren om u te wapenen: Feitelijke ondercuratelestelling Pieter Knabben stelt dat Bijzonder Beheer in de praktijk vaak neerkomt op een vorm van ondercuratelestelling. De ondernemer verliest feitelijk de regie, terwijl de bank steeds meer controle uitoefent. Veel ondernemers ervaren dit als een schok: de bank die jarenlang partner leek, verandert plotseling in een harde tegenpartij. Pieter Knabben merkt op dat termen als “wolf in schaapskleren” of “slagers” niet voor niets worden gebruikt. Gedrag van banken Volgens Pieter Knabben ontstaat er vaak extra spanning doordat banken eerder soepel omgaan met kredietoverschrijdingen, maar in moeilijke tijden abrupt de teugels aantrekken. Dit kan de liquiditeitsproblemen van een onderneming plotseling verergeren. Daarbij wijst Pieter Knabben erop dat banken soms zelf hebben bijgedragen aan overfinanciering. Ondernemers raken gewend aan krediet, en wanneer dit ineens wordt afgebouwd — een soort “cold turkey” — ontstaan grote problemen. Een andere methode is de geleidelijke afbouw (“methadonmethode”), waarbij de bank steeds meer bepaalt welke betalingen nog worden gedaan. Volgens Pieter Knabben komt dit neer op volledige controle door de bank, waarbij de ondernemer slechts uitvoerder wordt. Conclusie Pieter Knabben concludeert dat ondernemers Bijzonder Beheer serieus moeten nemen als een kantelpunt. Wie niet tijdig en strategisch handelt, loopt een groot risico de regie volledig te verliezen. Bewustzijn, voorbereiding en onafhankelijk advies zijn volgens Pieter Knabben essentieel om deze fase zo goed mogelijk te doorstaan.

Het woord “taboe” verwijst naar iets dat vermeden wordt of waar men met grote voorzichtigheid over spreekt — of juist helemaal niet. Volgens Pieter Knabben zegt dat misschien wel meer over onszelf dan over het onderwerp. Pieter Knabben stelt dat veel mensen zich inhouden uit angst, schaamte of onzekerheid, en dat juist die terughoudendheid taboes in stand houdt. Er zijn talloze onderwerpen waar we liever niet over praten. Maar waarom eigenlijk niet? Pieter Knabben vraagt zich af of we bang zijn voor de reactie van anderen, of misschien nog wel meer voor wat we zelf onder ogen moeten zien. Vaak gaan taboes over pijnlijke thema’s: zaken die emoties oproepen, confronterend zijn of een gevoel van dreiging geven. Volgens Pieter Knabben kun je taboes zien als signalen van wat er innerlijk speelt. Ze maken zichtbaar wat we liever verborgen houden. Angst voor afwijzing, problemen in relaties, financiële zorgen, ziekte en zelfs de dood — het zijn thema’s die mensen liever vermijden. Soms worden ze letterlijk “doodgezwegen”. Toch wordt over sommige onderwerpen makkelijker gesproken, zij het vaak buiten de directe omgeving. Familieproblemen bespreek je eerder met collega’s, gezondheidskwesties met artsen, en relationele spanningen met vrienden. Maar financiële problemen blijven vaak onderbelicht. Pieter Knabben merkt op dat juist daar een groot maatschappelijk taboe ligt. Tegelijkertijd zien we een ontwikkeling waarin taboes juist doorbroken moeten worden. Openheid, kwetsbaarheid en eerlijkheid worden aangemoedigd. Maar volgens Pieter Knabben gebeurt dit soms geforceerd. Door krampachtig taboes te willen doorbreken, houden we ze onbewust juist in stand. Wie één kant benadrukt, voedt immers ook de tegenpool. In de zakenwereld speelt een vergelijkbaar mechanisme. De traditionele “macho”-cultuur onder ondernemers en zzp’ers staat onder druk. Pieter Knabben beschrijft hoe er steeds meer aandacht komt voor welzijn, werkdruk en privéproblemen. Toch blijft het voor veel ondernemers moeilijk om zich open te stellen, zeker als er thuis weinig begrip is. Volgens Pieter Knabben leidt deze spanning soms tot ernstige problemen, zoals huiselijk geweld of verslaving, ook binnen hogere sociale kringen. Opvallend is dat juist professionals die geacht worden deze problemen aan te pakken — zoals politie en hulpverleners — soms zelf onderdeel zijn van diezelfde problematiek. Tijdens trainingen en cursussen over bijvoorbeeld huiselijk geweld wordt volgens Pieter Knabben vaak onvoldoende stilgestaan bij diepere thema’s zoals vooroordelen en persoonlijke betrokkenheid. Angst om zichzelf onder ogen te komen speelt daarbij een grote rol. Ook in de medische wereld ziet Pieter Knabben vergelijkbare patronen. Soms worden symptomen oppervlakkig behandeld, terwijl de onderliggende psychologische oorzaken genegeerd worden. Het voorschrijven van een placebo kan dan symbool staan voor het vermijden van de echte problematiek — en daarmee ook van kwetsbaarheid. De meest hardnekkige taboes hebben vaak te maken met intimiteit: seksualiteit, ziekte, emoties en gedrag. Hoe dichter een onderwerp bij de kern van onszelf ligt, hoe moeilijker het wordt om erover te praten. Pieter Knabben benadrukt dat dit volkomen menselijk is. We praten gemakkelijk over oppervlakkige zaken, maar zodra het persoonlijk wordt — bijvoorbeeld bij familieconflicten of psychische problemen — ontstaat er terughoudendheid. Schaamte en angst om niet serieus genomen te worden spelen hierbij een grote rol. Seksualiteit is daar een duidelijk voorbeeld van. Er wordt veel over gesproken, maar zelden echt open en eerlijk. Pieter Knabben stelt dat de meeste mensen moeite hebben om hun eigen ervaringen en gevoelens te delen, zelfs met naasten. Intimiteit blijft iets persoonlijks, iets wat niet per se publiek gemaakt hoeft te worden. Ook religie en opvoeding kunnen diepe sporen achterlaten. Pieter Knabben beschrijft hoe schuldgevoelens en overtuigingen uit de jeugd invloed kunnen hebben op hoe iemand met bepaalde thema’s omgaat. Zulke innerlijke conflicten versterken vaak het taboe. Op internet lijkt het alsof alle taboes verdwijnen. Mensen uiten zich vrij, vaak anoniem. Maar volgens Pieter Knabben is juist die anonimiteit veelzeggend: men durft zich alleen uit te spreken zolang men niet herkenbaar is. Zodra identiteit een rol speelt, komt de angst voor oordeel en afwijzing terug. Pieter Knabben herkent deze angst ook bij zichzelf. Het proces van openlijk schrijven en publiceren bracht aanvankelijk onzekerheid met zich mee. De vraag of anderen hem serieus zouden nemen, of zelfs zouden afwijzen, speelde een grote rol. Toch veranderde dat gaandeweg. Pieter Knabben ontdekte dat eerlijkheid en oprechtheid belangrijker waren dan erkenning van anderen. Door zichzelf te accepteren en uit te spreken, verdwenen veel van de angsten. Creativiteit nam de plaats in van twijfel. Zelfs kleine stappen, zoals het plaatsen van een foto, vroegen tijd en moed. Maar volgens Pieter Knabben leidde juist dat soort keuzes tot bevrijding van angst. Het besef groeide dat hij niets te vrezen had van zichzelf. En misschien is dat wel de kern. Pieter Knabben concludeert dat het grootste taboe niet buiten ons ligt, maar in onszelf. Zodra je niet langer bang bent voor wie je bent, verdwijnt ook de angst voor de ander. Pieter Knabben heeft daarmee voor zichzelf het grootste taboe doorbroken.

De huidige mogelijkheden rondom bestuursaansprakelijkheid bieden in de praktijk vaak onvoldoende verhaalsmogelijkheden. Daarnaast vereist het huidige strafrechtelijke bestuursverbod een veroordeling wegens faillissementsfraude, een traject dat doorgaans langdurig is en waarbij het initiatief primair bij het Openbaar Ministerie ligt. Pieter Knabben merkt op dat deze drempels de effectiviteit van het bestuursverbod beperken. Volgens Pieter Knabben is er daarom behoefte aan een meer toegankelijke en sneller toepasbare regeling. In de civielrechtelijke variant kan niet alleen het Openbaar Ministerie, maar ook een curator een verzoek indienen tot het opleggen van een bestuursverbod. Pieter Knabben benadrukt dat dit een belangrijke verbetering is, omdat curatoren dichter op de feiten zitten. De Kamer van Koophandel krijgt bovendien een handhavende rol door het bijhouden van een zwarte lijst van bestuurders. Het notariaat zal bij benoemingen het Handelsregister raadplegen om te voorkomen dat iemand met een bestuursverbod toch als bestuurder wordt aangesteld. Pieter Knabben ziet hierin een belangrijke preventieve werking. Het bestuursverbod kan worden opgelegd aan (voormalige) bestuurders van rechtspersonen, maar ook aan natuurlijke personen die beroepsmatig hebben gehandeld, indien zich binnen drie jaar voorafgaand aan het faillissement bepaalde situaties hebben voorgedaan. Pieter Knabben wijst hierbij op onder meer kennelijk onbehoorlijk bestuur dat een belangrijke oorzaak van het faillissement is geweest, het doelbewust benadelen van schuldeisers, het niet voldoen aan informatie- of medewerkingsplichten richting de curator, herhaalde betrokkenheid bij faillissementen met persoonlijk verwijt, of fiscale vergrijpen door opzet of grove schuld. De rechter kan in dergelijke gevallen een bestuursverbod opleggen voor maximaal vijf jaar, eventueel versterkt met een dwangsom. Een benoeming in strijd met dit verbod heeft geen rechtsgevolg. Pieter Knabben benadrukt dat de snelle verwerking van deze uitspraak in het Handelsregister cruciaal is. Na registratie wordt de betreffende bestuurder onmiddellijk uitgeschreven bij alle rechtspersonen waar hij staat ingeschreven. Het verbod geldt breed: niet alleen voor bv’s en nv’s, maar ook voor andere rechtspersonen. Uitzonderingen kunnen worden gemaakt voor bijvoorbeeld pensioenvennootschappen of functies met een gering frauderisico, zoals bij een sportvereniging. Pieter Knabben merkt op dat ook indirecte bestuurders en feitelijke beleidsbepalers onder het verbod vallen, al kan bewijsvoering in die laatste categorie lastig zijn. Een belangrijk aandachtspunt is dat het bestuursverbod momenteel niet van toepassing is op bestuurders van buitenlandse rechtspersonen. Pieter Knabben wijst erop dat hiervoor Europese regelgeving nodig is, die wel wordt besproken maar nog niet is ingevoerd. Hoewel het bestuursverbod geen aandeelhouderschap verbiedt, kan feitelijke zeggenschap alsnog onder de regeling vallen. Denk aan situaties waarin iemand via aandelen, volmachten of statutaire rechten invloed uitoefent. Pieter Knabben benadrukt dat dit vraagt om extra waakzaamheid bij dergelijke constructies. Tot slot stelt Pieter Knabben dat het nog moet blijken of het bestuursverbod in de praktijk effectief zal zijn. Wel is duidelijk dat het leidt tot meer onderzoeksplichten, zowel bij oprichting van vennootschappen als bij wijzigingen die de zeggenschap beïnvloeden. Volgens Pieter Knabben zal dit de praktijk ingrijpend veranderen.

Door Pieter Knabben – Nationaal Faillissement Preventie Instituut (NFPI) In dit memorandum zet Pieter Knabben, oprichter van het Nationaal Faillissement Preventie Instituut (NFPI), de wettelijke vereisten uiteen voor een rechtsgeldige ontbinding van een besloten vennootschap (BV). Daarbij wordt specifiek ingegaan op de correcte uitschrijving in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel, evenals op de civielrechtelijke en fiscale rechtsgevolgen wanneer een ontbinding niet conform de geldende wet- en regelgeving is uitgevoerd. Binnen de praktijk van Pieter Knabben en het Nationaal Faillissement Preventie Instituut blijkt dat turboliquidaties regelmatig worden onderschat. Een ontbinding zonder baten betekent namelijk niet dat fiscale risico’s automatisch verdwijnen. Turboliquidatie en openstaande belastingschulden: het fiscale risico stopt niet bij ontbinding Een turboliquidatie wordt vaak gezien als een snelle en efficiënte manier om een besloten vennootschap (BV) te beëindigen. Juridisch betekent een turboliquidatie dat de BV wordt ontbonden op het moment dat er geen baten meer aanwezig zijn. De vennootschap houdt direct op te bestaan en wordt uitgeschreven uit het Handelsregister. Wat echter regelmatig wordt onderschat, is dat openstaande belastingschulden door een turboliquidatie niet automatisch verdwijnen. Vorderingen van de Belastingdienst blijven in stand, ook nadat de BV formeel is opgehouden te bestaan. Fiscaal eindigt het risico dus zelden bij de ontbinding zelf. Volgens Pieter Knabben blijkt in de praktijk dat de fiscus niet uitsluitend formeel-juridisch naar de ontbinding kijkt, maar vooral inhoudelijk toetst wat zich voorafgaand aan de turboliquidatie heeft afgespeeld. Waren er daadwerkelijk geen baten? Zijn alle fiscale verplichtingen correct nagekomen? Is er tijdig melding gedaan van betalingsonmacht? Dit zijn cruciale vragen die achteraf zwaar kunnen wegen. Binnen het Nationaal Faillissement Preventie Instituut wordt dagelijks gezien dat bestuurders zich onvoldoende bewust zijn van deze doorwerking. Een turboliquidatie sluit controle, navordering of aansprakelijkstelling niet uit. Integendeel: juist bij een snelle beëindiging zonder vereffening wordt vaak extra kritisch gekeken naar administratie, geldstromen en eventuele onttrekkingen. Wanneer blijkt dat er onregelmatigheden zijn geweest, kan de Belastingdienst bestuurders privé aansprakelijk stellen. Met name bij loonheffingen en btw geldt een verzwaarde aansprakelijkheidsregeling. Het ontbreken van een correcte melding betalingsonmacht kan leiden tot een wettelijk vermoeden van onbehoorlijk bestuur, waarbij de bewijslast wordt omgekeerd. Pieter Knabben benadrukt daarom dat een turboliquidatie alleen verantwoord is wanneer vooraf zorgvuldig wordt vastgesteld dat daadwerkelijk geen baten aanwezig zijn en dat de administratie volledig en controleerbaar is. Een formele uitschrijving bij de Kamer van Koophandel betekent niet dat het fiscale dossier gesloten is. Het Nationaal Faillissement Preventie Instituut adviseert bestuurders om vóór ontbinding een juridische en fiscale risicoanalyse te laten uitvoeren. Daarmee kan worden voorkomen dat een ogenschijnlijk eenvoudige beëindiging alsnog uitmondt in privéaansprakelijkheid of langdurige fiscale procedures. De conclusie is helder: een turboliquidatie beëindigt de rechtspersoon, maar niet automatisch het fiscale risico. Juist daarom is deskundige begeleiding geen luxe, maar noodzaak. Heropening van de vereffening: verborgen risico’s na turboliquidatie (artikel 2:23c BW) Een turboliquidatie wordt vaak beschouwd als een definitieve afsluiting van een besloten vennootschap. Toch kan die veronderstelde eindstreep juridisch weer worden teruggedraaid. Op grond van artikel 2:23c BW kan de rechtbank de vereffening heropenen wanneer achteraf blijkt dat er toch baten aanwezig waren op het moment van ontbinding. Volgens Pieter Knabben wordt dit risico in de praktijk structureel onderschat. Een uitschrijving bij de Kamer van Koophandel betekent niet automatisch dat het dossier gesloten is. Indien later blijkt dat er nog vermogensbestanddelen bestonden, kan een belanghebbende — waaronder een schuldeiser — de rechter verzoeken de vereffening te heropenen. Wanneer is sprake van “verborgen baten”? Heropening van de vereffening kan aan de orde zijn indien achteraf blijkt dat bijvoorbeeld sprake was van: In dergelijke situaties oordeelt de rechter dat de ontbinding prematuur of onvolledig is geweest. Pieter Knabben wijst erop dat vooral rekening-courantposities en informele geldopnames regelmatig aanleiding vormen voor nader onderzoek. Gevolgen van heropening Wanneer de rechtbank besluit tot heropening van de vereffening, kunnen de gevolgen ingrijpend zijn: Hiermee verschuift de situatie van een administratieve beëindiging naar een inhoudelijk juridisch onderzoek. Dat kan leiden tot aansprakelijkstelling van de bestuurder in privé. Volgens Pieter Knabben ontstaat het grootste risico wanneer bestuurders aannemen dat “er niets meer in zit”, zonder dat dit objectief en controleerbaar is vastgesteld. Turboliquidatie sluit geen onderzoek uit Een turboliquidatie biedt dus géén immuniteit tegen latere toetsing. Integendeel: wanneer twijfel ontstaat over de aanwezigheid van baten, wordt juist kritisch gekeken naar: Het Nationaal Faillissement Preventie Instituut, onder leiding van Pieter Knabben, adviseert daarom altijd een juridische en financiële voorcontrole vóórdat tot ontbinding wordt overgegaan. Preventie boven herstel In de praktijk van Pieter Knabben blijkt dat veel procedures tot heropening voorkomen hadden kunnen worden met een zorgvuldige analyse vooraf. Een gedegen inventarisatie van activa, correcte afsluiting van rekening-courantverhoudingen en volledige administratieve onderbouwing zijn essentieel. De kern is helder: een turboliquidatie beëindigt de vennootschap, maar niet automatisch het risico. Heropening van de vereffening kan alsnog leiden tot diepgaand onderzoek en persoonlijke aansprakelijkheid. Juist daarom is voorafgaande toetsing geen formaliteit, maar een strategische noodzaak. Bestuurdersaansprakelijkheid bij turboliquidatie De Belastingdienst kan bestuurders privé aansprakelijk stellen voor onder meer: Voorwaarden voor aansprakelijkstelling: Bij turboliquidaties wordt extra kritisch gekeken naar: Hier bevindt zich het werkelijke risico. In de praktijk van Pieter Knabben en het Nationaal Faillissement Preventie Instituut (NFPI) blijkt dat veel bestuurders zich hiervan onvoldoende bewust zijn. Fiscale bestuurdersaansprakelijkheid (Invorderingswet) Voor loonheffingen en BTW geldt een verzwaarde aansprakelijkheidsregeling. Indien geen correcte melding van betalingsonmacht is gedaan, ontstaat een wettelijk vermoeden van onbehoorlijk bestuur. De bewijslast wordt dan omgekeerd. Het Nationaal Faillissement Preventie Instituut, onder leiding van Pieter Knabben, begeleidt bestuurders bij het beperken van deze aansprakelijkheidsrisico’s door tijdige en juridisch correcte interventies. Strafrechtelijke risico’s (FIOD-onderzoek) In ernstige gevallen kan het dossier worden doorgezet richting strafrechtelijk onderzoek, met name bij: Volgens Pieter Knabben (NFPI) ontstaan deze situaties vaak door ondeskundige advisering of een te snelle uitschrijving bij de KvK. Civiele route via schuldeisers Schuldeisers kunnen het faillissement aanvragen van een ontbonden BV. Bij faillietverklaring volgt alsnog onderzoek naar: Het Nationaal Faillissement Preventie Instituut ziet in de praktijk dat een turboliquidatie geen bescherming biedt wanneer de juridische onderbouwing ontbreekt. De kern: wanneer is een turboliquidatie veilig? Een correcte turboliquidatie biedt uitsluitend bescherming indien: Indien dit niet het geval is, verschuift het risico vrijwel automatisch naar de bestuurder privé. NFPI-visie: juridisch zuivere beëindiging versus risicovolle uitschrijving In